CrankNozempolitiek

DE VLAEMSCHE ILLUSIE

Het Vlaemsch Belang is een partij die zich vooral tot het “boerenverstand” van de mensen richt. Zij verpakken al jaren een neoliberaal programma in een Vlaemsch-nationalistisch jasje. Deze partij heeft met groot succes vele mensen overtuigd van nationalisme, seperatisme en racisme. Omdat de doorgaans iets hoger opgeleide middenklasse doorgaans wel verdraagzaam zijn tegenover andere mensen en culturen, tot op zekere hoogte althans, werd dit potentieel toch Vlaemsch-nationalistisch stempubliek niet bereikt met het Vlaemsch Belang dat toch de voortzetting is van een niet zo lang geleden voor racisme veroordeelde partij.

Nieuwe Vorm Aangenomen
Daarom werd er door de rechtse achterban van de uiteengevallen Volksunie een nieuwe partij in het leven geroepen. Deze zou geen racistische boodschap verkondigen, maar wil wel een onafhankelijk Vlaanderen. Dat ze dit willen om van de links-stemmende Walen af te zijn is ook geen geheim. Zonder de PS zou het heel makkelijk zijn een nog rechtser economisch beleid te voeren. De te verwachten koers werd al meteen duidelijk toen de N-VA uit het niets Philippe Muyters naar voren schoof om het Vlaemsch economisch beleid uit te stippelen. Dat hij recht uit de werkgeversorganisatie kwam, en waarschijnlijk niet eens een N-VA-lidkaart had toen het hem werd voorgesteld, leek niemand te storen. Dat hij niet verkozen was, zelfs niet op een kieslijst stond al evenmin.

Het resultaat van nog meer economische bevoegdheden, en meer 'eigen' Vlaemsche belastingen laat zich dan ook makkelijk voorspellen: nog minder belastingen voor de bedrijven, minder belastingen op winst uit beleggingsactiviteiten, etc. Dit alles zou zelfs kunnen zonder 'de gewone man' ervoor te laten opdraaien, zolang die gewone man maar Vlaming is en het Nederlands machtig is. Dat 'de gewone man' in het zuiden van België hiervoor zal moeten opdraaien lijkt de N-VA-kiezers niet te deren. Hun centen zitten tenslotte veilig, waarom zou iemand die niet eens Nederlands kan of wil spreken recht moeten hebben op een menswaardig bestaan?

Deze perverse gedachtengang die bij vele mensen makkelijk ingelepeld kan worden zal echter leiden tot een verarming. Van de Walen, maar op termijn ook van die gewone Vlaming die er voor kiest. Een partij met zulke stevige banden met de werkgeversorganisaties dat ze hen gewoon de belangrijke ministerposten op een dienblaadje presenteren zal waarschijnlijk liever de belangen van de werkgevers behartigen dan die van de gewone Vlaming. Veel N-VA-kiezers stemmen dan ook tegen hun eigen belangen in. Ze stemmen voor de romantiek die rond het nationalisme hangt. Ze stemmen voor de abstracte idee van een toekomstige natie, in plaats van voor de welvaart en het welzijn van zichzelf en andere 'gewone mensen'. Of denken ze werkelijk plots 2000 € per jaar meer te krijgen omdat ze de Walen hebben weggestemd? Met een partij die de werkgeversorganisatie strategische ministerposten schenkt zullen die 2000 € per jaar per Vlaming eerder richting bedrijven vloeien dan richting 'gewone man'. Waarbij de meeste van de bedrijven dan ook nog eens multinationals zijn met de belangrijkste aandeelhouders in de VS, China, ...: bye bye Vlaemsche centen.

Wees niet bang
Uiteraard zullen deze bedrijven dit bedrijfsvriendelijk 'klimaat' dan ook nodig hebben. De zo vaak genoemde concurrentiepositie van Vlaanderen heeft er dan namelijk een nieuwe concurrent bij: Wallonië. Verbazingwekkend is het alleszins niet te noemen, dat wie constant hamert op het versterken van de concurrentiekracht om de gewone lonen te kunnen bevriezen, liever nog wat meer concurrentie ziet verschijnen om hun standpunt kracht bij te zetten.

Slimme kiezers allerlande, laat uzelf toch niet zo makkelijk foppen! Het kleine percentage van deze beloofde 2000 € extra per jaar dat u misschien daadwerkelijk zult kunnen ontvangen, gaat ten koste van andere gewone mensen. Niets nieuw onder de zon: de rijken worden rijker en de armen nog armer. Een trend die ondertussen toch weeral enkele decennia hardnekkig blijft bestaan.

Hoe Vlaemsch is een Vlaemsche mens?
Heeft 'de gewone Vlaemsche mens' niet meer gemeen met gewone mensen overal ter wereld, dan met de toplaag rijken die toevallig dezelfde taal spreekt als hen? Wie is die 'gewone Vlaemsche mens' trouwens? Een 3e generatie Marokkaan, hier geboren, het Nederlands machtig, aan het werk maar toch nog een moslim: kan die Vlaemsch zijn? Of wijkt dit te ver af van het traditionele Breugheliaanse beeld? Zijn er dan nog wel ergens echte Vlamingen? Identiteiten, en dan vooral vormen van collectieve identiteit zijn m.i. erg dynamisch van aard. Vandaar: Brussel was ooit Vlaemsch, nu al lang niet meer. Als Vlamingen werkelijk zo gehecht waren aan Brussel dat een land daarvoor kan of mag stilstaan zouden ze er toch zelf en masse terug naartoe trekken om de verfransing tegen te gaan? Zogezegd ontbetaalbaar. Alle statistieken spreken dit helaas tegen: de Vlaming is gemiddeld genomen toch zo veel rijker en -vooral- hardwerkender dan de Waal. Dus Vlamingen die meer poen hebben dan Walen, moeten gemiddeld genomen deze strijd om bouwpercelen en panden voor 'hun volk' kunnen kopen. Ze willen niet, die hardwerkende Vlamingen vinden de stad goed genoeg om in te werken, aan cultuur te doen en eventueel af toe te shoppen, verder wil men vooral niet te veel te maken hebben met de verpauperde stad.

Men heeft het over de eeuwenlange (culturele) onderdrukking door de Franstaligen, overigens vaak terecht, maar rechtvaardigt dit het opkomende Nederlandstalige onderdrukken van anderstaligen in Vlaanderen?
De vergelijking is veel te cru, maar wel to the point: de joden werden eeuwenlang onderdrukt, en ja, er heeft een holocaust plaatsgevonden. Maar rechtvaardigt dit de huidige Israëlische onderdrukking van Arabieren? De onderdrukten die de nieuwe onderdrukkers worden zijn geen haar beter dan de oorspronkelijke onderdrukkers. Niet in Israël, niet in België, helemaal nergens.

De Vlaemsche zaak gaat al lang niet meer over culturele rechten.
De Vlaemsch-Waalse strijd draait, zoals altijd, om geld. Alsof we daar nog niet voldoende van in onze zakken hebben zitten na eeuwenlang Europees imperialisme, kolonialisme en neo-imperialisme. Vanaf het moment dat mensen in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien, en er redelijk zeker van kunnen zijn dat dit in de toekomst ook zo zal blijven, maakt geld niet gelukkiger. We behoren tot de rijkste landen ter wereld. We behoren tot de landen met de hoogste zelfmoordcijfers. Deze twee gaan niet toevallig hand in hand. Als je al (relatief) rijk bent maakt geld niet gelukkiger. Het gevoel hebben tot een gemeenschap te behoren doet dit wel. Maar dit moet een échte gemeenschap zijn van mensen die je kent, en die jou echt kennen. Omdat dit steeds moeilijker te verzoenen is met onze maatschappij die aan een nooit voorheen gezien tempo voort raast, nemen mensen genoegen met de illusie van het behoren tot een abstracte gemeenschap: 'de natie'. Deze gemeenschap van mensen die je eigenlijk niet echt kent kan echter niet even bevredigend werken.

Vast aan bloed en bodemNationalisme blijft een lege doos met een mooie verpakking. Veel mensen kijken niet naar de ingrediënten die in kleine letters op de verpakking vermeld staan, verstopt onder de overmaatse nationale banier, in dit geval 'den Vlaemschen Leeuw', zij zijn zich amper bewust van het sociaal-economisch programma van hun nationalistische partij. Bij quasi alle nationalistische partijen is dit zeer rechts en liberaal. Zij willen de crisis veroorzaakt door de vrije markt oplossen door nog meer vrije markt te maken.
Maar waar ligt de echte oorzaak van zo'n negatieve houding tegenover 'de ander'? Het zit in de familie. Geen enkel individu kan je loskoppelen van het milieu waar hij in opgroeide. De meesten zijn hun band met de natuur verloren en ze verdwenen in het kapitalistisch systeem. Als een methode om het narcisme te verheerlijken: deze mensen willen alles nu, hier en voor zichzelf. Door deze individualistische houding hebben deze mensen alsnog nood aan een vorm van collectieve identiteit: al is het maar om erkenning te vinden voor de identiteit die ze proberen op te bouwen door met andermans creaties (merkkledij, merkgsm, merk-alles-wat-je-maar-kan-bedenken) rond te lopen alsof zij er alle lof voor verdienen. Velen kunnen ondertussen geen identiteit meer vinden in het dorps- of buurtleven. Daarom hebben ze nood aan de abstracte idee van het nationalisme die hen de illusie van lidmaatschap van een belangrijke sociale groep geeft. Velen voelen zichzelf verloren gelopen in de massamaatschappij, zij zijn hun banden met hun omgeving en geschiedenis kwijt en vinden nu hun heil in partijen zoals het Vlaemsch Belang en de de Nieuw-Vlaemsche Alliantie. Ook veel vooraanstaande politici van partijen zoals SP.a en CD&V zijn in hetzelfde bedje ziek. Dit is trouwens helemaal geen Belgicistisch pleidooi, ook deze vorm van nationalisme dient slechts dezelfde doelen als het Vlaemsch nationalisme of met een extreem voorbeeld: het Amerikaans patriottisme.

Combinazi
En is het op termijn uit te sluiten dat de “alliantie” van de N-VA met het Vlaams Belang zou kunnen zijn? Waarom zouden de breinen achter deze twee partijen niet aan hetzelfde zeel trekken?Het zou haast te geniaal zijn, té ver gezocht, te abstract. Maar waarom zouden ze het niet? Ze streven naar hetzelfde doel: van Vlaanderen een politiestaat maken waar vrij denken verboden wordt. De vakbonden nutteloos en overbodig verklaard, en de werkgeversorganisaties hebben onverbiddelijk alle macht in handen. Voor je het weet wordt de kunst Entartete en lopen we allemaal met een badge rond die vertelt welke overtuiging, huidskleur en seksuele voorkeur je hebt. Dat is namelijk waar nationalistische partijen goed in zijn: de mensen opdelen in 'wij' en 'zij', en vervolgens de 'zij' volledig afbreken om de 'wij' de hemel in te kunnen prijzen. En als de 'wij'-'zij' tegenstelling aan populariteit inboet omdat het land inmiddels gesplitst is, moet er op een nieuwe 'zij' gefixeerd worden, om het ophemelen van de “ 'wij' ten opzichte van” vergelijking waarvan zij moeten leven in stand te kunnen houden.
N-VA en VB brengen het drama erg slim op de bühne die de media is: de ene partij kan roepen wat ze wil: ze wordt door de meerderheid al jaren bekeken als marginaal en politiek incapabel. Het VB heeft vrij spel en kan taboes genadeloos slopen. Terwijl zij het volk gewend laat raken aan het idee van een Vlaemsche republiek. Daarna kan de andere die het veel subtieler speelt, ze met een 'light' variant makkelijk binnenrijven. Je raakt verdoofd en laat je meeslepen.
Tegenwoordig houden mensen niet van uitdagingen maar zijn ze lui, gefrustreerd en depressief.
Ze willen niet creatief zijn, ze zijn onvoldoende getraind voor intellectueel plezier, ze geven snel op. Ze worden zo wanhopig dat ze alles gaan doen dat de luidste aap roept. Dom gehouden met brood en spelen zoals in de tijd van gladiatoren, arena’s en in de tijd van Christus.
Enkel is het brood vervangen door fastfood, de spelen door het technologische consumentisme en Jeruzalem is verplaatst naar Hollywood. Waarom zou er anders zoveel geld in het voetbal gepompt worden als men zegt dat er geen geld is om pensioenen en andere sociale uitkeringen mee te kunnen betalen?

Vergeet de opvoeding niet
Wanneer deze alliantie of een andere er ooit in slaagt Vlaanderen onafhankelijk te verklaren, en het hier ondertussen geen derdewereldland is geworden, zit de kans er dik in dat er nieuwe nationalismes tevoorschijn komen. Want het Vlaemsch nationalisme is doelloos geworden. Partijen zoals de ooit ludieke Nieuw Gentse Alliantie. Want welke Antwerpenaar wilt eigenlijk dat er jaarlijks miljoenen euro's van het ontwikkelde Antwerpen naar de ontwikkelingsgebieden Limburg en West-Vlaanderen verdwijnen? Misschien is het tegen 2025 tijd voor responsabilisering voor Limburgers, Antwerpenaren, ... ?

Hoe zou men deze problematiek, door dit kuddedierinstict veroorzaakt, kunnen aanpakken? De opvoeding van de meeste kinderen gebeurt tegewoordig met als belangrijkste opvoeders de ouders en andere heel dichte familie.
Hoe vaak wordt door de ouders het gezag van leerkrachten niet ondermijnd? De ouders stellen dat hun mening over de manier waarop een kind moet opgevoed worden juister is dan de mening van een leerkracht, die ervoor opgeleid is om pedagogisch en didactisch verantwoord om te gaan met kinderen, en alle kinderen als gelijken moet behandelen. Waarom zouden ervaren ouders, die al enkele kinderen hebben, de mening van 'iemand die gestudeerd heeft' waarderen, de jonge leerkrachten hebben zelf niet eens kinderen. Ze weten theoretisch veel, maar hebben misschien nog niet genoeg ervaring om tegen deze ouders in te gaan?
Door deze opvoedingsverantwoordelijkheid uit te breiden naar de hele maatschappij die als morele plicht de opvoeding van alle kinderen van de maatschappij heeft, zouden kinderen meer verschillende meningen en mogelijke maatschappijvisies horen. Door een pluralistische aanpak worden kinderen veel meer gestimuleerd om al op jonge leeftijd zelf na te denken en zou “het boerenverstand” in plaats van klakkeloos overgeërfd te worden, diverser worden.

Toekomstvisie
Maar als het dan toch zover moet komen, hoop ik ten zeerste dat president De Wever van de Eerste Vlaemsche Republiek als eerste krachtige beleidsdaad een ijzeren taalwet introduceert, bij voorkeur verankerd in de grondwet, die ervoor zorgt dat overal in het Vlaemsche land het woord 'Vlaams' moet vervangen worden door het veel Vlaemscher klinkende woord 'Vlaemsch'. En anders tegen de muur! We willen dan toch ook geen onderworpenen blijven in de Nederlandse Taal Unie? Neenee: de oprichting van Den Echten Vlaemschen Taal Unie dient de tweede krachtige daad te zijn van deze revolutionaire Vlaemsche regering, alvorens de Scheldemonding van de Hollanders te annexeren en een muur rond de Walen te bouwen! “En smijt die bruin apen daar ook maar ineens bij!”, hoor ik Flipje 's winters al echoën in men hersenpan.

de Comïsie (Oktober 2010)